Marijke Schermer

Marijke Schermer

Marijke Schermer is roman- en toneelschrijver. Haar toneelwerk werd door meerdere gezelschappen gespeeld en in verschillende talen vertaald. Ze is artistiek leider van theater Oostblok, podium van Amsterdam Oost. In 2013 debuteerde ze bij uitgeverij van Oorschot met Mensen in de zon, op 22 september 2016 verscheen haar tweede roman Noodweer.


marijke
groene_28

nieuws

Ik schreef een verhaal voor het dubbeldikke zomernummer van de Groene Amsterdammer: Eindeffect 1, in samenhang te lezen met Eindeffect 2 (septembernummer Das Magazin) en Eindeffect 3 (De Gids, najaar)

 

 

Zowel in in Trouw als in de Groene Amsterdammer staat Noodweer in een lijst Beste Boeken 2016

 

Proza

IMG_20170607_152435

proza

Na een aantal korte verhalen, gepubliceerd in Tirade, verscheen eind 2013 Schermers debuutroman Mensen in de zon. Het boek gaat over vijf voormalige vrienden en speelt zich af in de zeven dagen tussen een uitnodiging en een bijeenkomst. Trouw noemde het het beste debuut van 2013, en ook elders werd het goed ontvangen.

Eind september 2016 verscheen Schermers tweede roman Noodweer, waarover Marja Pruis in de Groene Amsterdam schreef: ‘Noodweer is een boek dat pijn doet. Opperst geluk en botte schending daarvan worden heel precies naast elkaar geplaatst. Onafwendbaar wordt afgestevend op een climax.’ en NRC vier ballen  en mooie kwalificaties  strooide: ‘Haar tweede roman begint in alle opzichten klassiek en voorbeeldig. Schermer doet denken aan Ian McEwans werk. Maar met het einde bespot ze juist de klassieke vorm en norm. Zie hier, uitmuntende literatuur.’ ****

mensenindezon-klein-(1)
omslagontwerp Christoph Noordzij

Mensen in de zon

Clara is een begenadigd wiskundige die zich ondermeer bezighoudt met belief revision: de filosofische vraag hoe kennis verandert als de oorspronkelijke aannames gewijzigd worden. In haar eigen leven doet zich dit probleem ook voor als ze het bericht krijgt dat een vroegere mecenas van haar studentenvriendengroep een bijeenkomst wenst. Een ‘reconstructie’ noemt hij het ‘want reünie klinkt zo weinig ambitieus.’

Vanaf dat moment verschuift er van alles in de levens van Vik, Clara, Max, Stella en Leo, want er is een dode in het spel. Twintig jaar terug waren zij allen talentvol en klaar voor de grote doorbraak. Ze braken ook door, soms met iets heel anders dan ze toen veronderstelden. Leo werd geen concertpianist maar een vooraanstaand partij-politicus. Vik werd geen romanschrijver, maar een zelfhulpboek bracht hem tot welstand. De ‘echte’ kunstenaar Max kijkt vanuit een penthouse terug op een reclamecarrière.

Wat is de waarde van kunst, van herinneringen, van geld, van vriendschap? Niet iedereen lijkt zich alles te herinneren.

Mensen in de zon is een meerstemmige roman met een scherpe psychologische vertelkracht. Het zonnig aanzien van het stel blijkt een schaduwkant te hebben die de kaarten voor alle betrokkenen genadeloos herverdeelt.
noodweer

Noodweer

Emilia en Bruch zijn weliswaar gelukkig getrouwd maar
hun relatie is gegrondvest op een leugen. Als ze elkaar
net ontmoeten, verzwijgt Emilia een belangrijke gebeurtenis.
Aanvankelijk lijkt dit hun liefde niet te belemmeren
en lange tijd denkt ze dat ze ermee wegkomt. Maar
door een ogenschijnlijk onbeduidend incident wordt ze
geconfronteerd met de onmogelijkheid daarvan. Moet
ze eerlijk zijn tegenover haar man? Of is het voor sommige
dingen te laat om ze nog te openbaren?

Van heel nabij laat Schermer de lezer getuige zijn van
de twijfel en wanhoop van een veertigjarige vrouw. Emilia
en Bruch zijn verhuisd naar de provincie en hebben
als gezin een veilige cocon gebouwd. Die cocon wordt
niet alleen bedreigd door Emilia’s geheim, maar ook door
het stijgende water dat hun buitendijkse huis bereikt.
Noodweer is een scherp en meedogenloos portret van
iemand die weigert om zich door een trauma in de luren
te laten leggen.

Toneel

toneel1
foto Sanne Peper

toneel

Marijke Schermer is toneelschrijver en regisseur. Na haar diploma aan de Arnhemse toneelschool in 1998 maakte ze  voorstellingen bij productiehuis Lantaren Venster in Rotterdam, daarna werd ze met haar gezelschap Alaska alliantiepartner van de Theatercompagnie in Amsterdam en nog weer later opereerde Alaska als onafhankelijke groep. Als freelance toneelschrijver werkte ze onder meer in opdracht voor Jakop Ahlbom, Het Zuidelijk Toneel, Sonnevanck en Oostpool. Verschillende van haar stukken zijn vertaald in het Engels, Duits, Frans en Roemeens. Ze regisseerde andermans werk onder andere bij Opium voor het Volk en Bellevue Lunchtheater. Ze maakte grote spektakelstukken in opdracht van FC Twente (2009) en de TU Eindhoven (2011). In 2009 kreeg ze de Charlotte Köhlerprijs voor haar toneelwerk.

12748019_1049246341802345_2090463972320453386_o

toneelschrijver

Naast de stukken door Alaska schreef Marijke Schermer in opdracht ook voor andere regisseurs en makers, zoals Annechien Koerselman (Sonnevanck), Flora Verbrugge (Sonnevanck / Oostpool), Matthijs Rümke (Zuidelijk Toneel), Jakop Ahlbom, Bellevue Lunchtheater, Circuswerkplaats Boost, de TU Eindhoven en studenten van de Arnhemse Toneelschool. Zie hier een overzicht van alle toneelstukken
Schermer geeft ook geregeld (maar niet regelmatig) les, bijvoorbeeld aan de Schrijversvakschool Amsterdam (toneel), of aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (proza voor toneelschrijvers).

 

toneel2
foto Peter Boonstra

Alaska

Marijke Schermer was oprichter en schrijver / regisseur van Toneelgroep Alaska, een gezelschap dat verder bestond uit o.m. Laura Minderhoud (dramaturg), Richard Janssen (decor- en geluidsontwerper), Jan Kruit (acteur), Maria Kraakman (actrice), Dagmar Slagmolen (actrice) en vele gastspelers en medewerkers waaronder de acteurs Saskia Temmink, Nettie Blanken, Kees Hulst, Rick Paul van Mulligen, Anna Schoen, Carly Wijs, kunstenaar Teun Castelein, kostuumontwerper Renske Kraakman.

Alaska maakte Safety First (2009), 220VOLT (2008) transit gloria mundi (2007), Het Alphapaar (2006), De Claim (2005), Brodders in Arms (2003) Orestes & Elektra (2003) Vrieskoorts (2002), Uitzicht (2000), De verschrikkelijke geschiedenis van Xantippe (1999), Joppe (1998) en Alaska (1998)

In 2008 gaf Alaska de discussie over privaat geld in de kunsten input door een voorstelling te maken over geld waarbij het decor verkocht werd als advertentieruimte (Sic Transit Gloria Mundi). De adverteerders werden aandeelhouders genoemd en kregen invloed op de inhoud van het stuk. Ze haalde hiermee dermate veel geld binnen dat de gehele tournee gratis werd gespeeld voor het publiek.

In 2009 hield Alaska op te bestaan.

toneel3
foto Annette Kamerich

regisseur

Naast regisseur van alles Alaska-producties was Marijke Schermer als freelance regisseur betrokken bij de Bellevue lunchvoorstellingen Moeders (2013) en Niet zo bedoeld van Benja Bruijning (2010), Play with Food – programma’s rond Top Naeff en Josine Simons Mees in Frascati (samen met Matin van Veldhuizen), Verdwenen Verleden – onderzoeksproject Carla Mulder (samen met Matin van Veldhuizen), TU Odysee – het 55 lustrum Technische Universiteit Eindhoven (2011), Cat on a hot tin roof van Tennessee Williams – eindexamenvoorstelling acteurs HKU (2010) en Een beetje Pijn van Harold Pinter op de Arnhemse Toneelschool, Overwinteren (2006) – Opium voor het Volk, Paradise Lost (2001) en De pornocomponist (2003) van componist Mariecke van der Linden bij De Theatercompagnie, En alles deinde (2005) – SOIL-ensemble – (gedichten van Hagar Peeters door jonge componisten op muziek gezet) De bocht (2004), kameropera van Toon van der Vorst (libretto en muziek) SOIL- ensemble en Korzo muziektheaterproducties

Oostblok

Podium van Oost

oostblok

Oostblok is een theater in Amsterdam Oost en brengt jaarlijks ruim 100 professionele voorstellingen, in de eigen zaal aan het Sajetplein en op locatie overal in het stadsdeel. Marijke Schermer is artistiek directeur en verantwoordelijk voor het profiel en het programma en samen met Anne Houwing voor het het beleid.

programma en info: www.oostblok.nl

Biografie

marijke
foto Tessa Posthuma de Boer

biografie

Marijke Schermer werd in 1975 geboren in Amsterdam, groeide grotendeels op in Gronigen, en studeerde aan de Toneelschool Arnhem (ARTEZ) om actrice te worden. Ze kreeg wel haar diploma maar speelde daarna nooit meer toneel. Ze schreef toneelstukken en libretto’s en regisseerde haar eigen en andermans werk. In 2009 kreeg ze de Charlotte Kohlerprijs. Haar toneelwerk werd vertaald in het Engels, Duits, Frans en Roemeens. Ze schreef een aantal korte verhalen en de romans Mensen in de zon (2013) en Noodweer (2016) beide uitgegeven door Uitgeverij  van Oorschot en lovend ontvangen in de pers.  Ze is artistiek directeur van Oostblok, theater in Amsterdam-Oost.
Ze werkt aan haar derde boek.

 

 

a0000db3

proza

2009-2011
Verschillende korte verhalen, gepubliceerd in Tirade

2013
Mensen in de zon, roman, uitgegeven door Uitgeverij van Oorschot

 

 

Nina Deuss en Maria Kraakman in Uitzicht (2000)
foto Sanne Peper

toneelstukken

1998   Alaska
1998   Joppe
1999   De verschrikkelijke geschiedenis van Xantippe
2000  Uitzicht
2002  Klei
2002  Vrieskoorts
2003  Brodders in Arms
2004  De Claim
2006  Laat de arabieren binnen
2006  Het Alphapaar
2007  Sic transit gloria mundi
2008  De Architect
2008  Safety First
2012   Moeders
2014   Keten (12+)
2015   Lelijk 1dje (6+)

alpha4voorweb

libretto’s

2001
Paradise Lost – Theatercompagnie / Luna’s Fridge

2002
De Pornocomponist – Theatercompagnie / Luna’s Fridge

2013
De erfopvolging –Fast Opera Productions – miniopera voor YouTube vanwege de opvolging van Willem Alexander

Alaska speelt Orestes & Elektra

FOTO: Anya van Lit

a_vanlit@hotmail.com
0204271141
Alle rechten voorbehouden
foto Sanne Peper

bewerkingen

2004
Orestes & Elektra van Euripides – Theatercompagnie

2011
Egmont van Goethe (– niet opgevoerd)

alpha5voorweb
foto Sanne Peper

vertalingen

1999 Joppe  Titel: Deluge  Vertaler: Rina Vergano  Uitgever: Theater Instituut Nederland
2003 Klei  Titel:  Clay  Vertaler: Rina Vergano  Uitgever: Atelier D en ITFB
2004 Sahara oder die Bereitschaft, bis zum äussersten zu gehen – vertaling Alexandra Koch – publicatie in de Duitse krant Freitag.
2006 The Claim vertaald in 2003 door Rina Vergano, uitgegeven door Atelier D en ITFB
2008 Die Klage – Vertaling De Claim door Uwe Dethier, lezing + publicatie van de tekst in Oldenburg tijdens ‘Go West – neue dramatiek aus die Niederlanden’
2008 Le couple Alpha, vertaling van Het Alphapaar, door Francoise Wuilmart. In 2008 opgevoerd door Pantatheatre Caen. In 2010 uitgegeven door Editions Espaces 34
2010 Publicatie Lut (Klei) in het Roemeens, vertaald door Liliana Alexandrescu. Wordt op dit moment (maart 2016) gespeeld door Teatrul National IL Caragiale in Boekarest

resolve
Charlotte Kohler, foto door Wiel van der Randen

prijzen

1998
Media-Media prijs voor Joppe
2009
Charlotte Köhler-prijs

Pers

NRC-cartoon
Bas van der Schot in NRC

pers

Zowel de romans Mensen in de zon en Noodweer als Schermers toneelwerk zijn ruim besproken in kranten en andere media. Verreweg de meeste media-aandacht kreeg het project Sic transit Gloria mundi uit 2008 toen Schermer met haar gezelschap Alaska de discussie over privaat geld in de kunsten input gaf door een voorstelling te maken over geld waarbij het decor verkocht werd als advertentieruimte. De adverteerders werden aandeelhouders genoemd en kregen invloed op de inhoud van het stuk. Alaska haalde hiermee dermate veel geld binnen dat de gehele tournee gratis werd gespeeld voor het publiek. Iedereen schreef erover en sommigen spraken er schande van.

 

De Architect
foto Stephan van Hesteren

toneel

‘De snibbige dialogen bereiken hier en daar Woody-Allen-kwaliteit en Saskia Temmink en Jan Kruit spelen pittig zonder virtuoos te willen zijn. Het science-fiction-achtige decor neigt naar satire, maar de personages worden net niet belachelijk gemaakt. Nu eens wantrouwen we de slinkse advocate, dan weer klinken haar argumenten voor keuzevrijheid van de ouders heel plausibel. Nu eens lijken die ouders berekenend en ijskoud, dan weer kun je het verdriet onder hun pantser voelen. De wisselende sympathieën die Alaska bij het publiek oproept leiden tot verontrusting. Dat is precies de taak van relevant theater.’ NRC over De Claim

‘Scherp en grappig.’ Parool over Moeders

‘Theatermaker Jakop Ahlbohm werkt in De Architect voor het eerst met tekst, het resultaat van een samenwerking met toneelschrijfster Marijke Schermer. Zij staat garant voor sterke staaltjes intermenselijke noncommunicatie, gortdroge droefgeestige en pijnlijk herkenbare dialogen.’ Volkskrant over De Architecht

‘Vanaf de sneeuwwitte speelvloer lopen draden van ijzer naar boven die fungeren als de snaren van een reusachtige harp. Wanneer de spe­lers over de draden strijken, ont­staat een jammerlijk-klagend ge­luid, alsof de goden huilen om al het onheil dat ze hebben aange­richt. Regisseur en bewerker Ma­rijke Schermer heeft intieme mo­menten gecreëerd. Zo zag ik de ontmoeting na jarenlange af­scheidspijn tussen broer Orestes en zus Elektra nooit eerder met verstilde verbazing uitgebeeld. Na hun tedere omhelzing volgt de bloedige keerzijde: Orestes gaat hun moeder doden. Daarna wordt hij waanzinnig. Elektra hitst hem op. Maria Kraakman heeft de juiste koppige houding, met een onder­toon van schoolmeisjesachtige ver­ongelijktheid, om Maarten Smit zover te krijgen dat hij tot het ui­terste gaat. Deze uitvoering zit vol tech­nisch vernuft; daarom is ze in het geheel misschien koud en gedis­tantieerd, er schuilt desalniette­min een poëtische schoonheid in. Het slotbeeld is weergaloos.’ NRC Handelsblad over Orestes & Elektra

‘In Brodders in arms schetst Marijke Schermer een humoristisch portret van de weerloosheid van hedendaagse politici, de mediagekte die rond een enkele uitspraak kan ontstaan en de onverschilligheid over degenen die ‘buiten de boot vallen.’ Financieel Dagblad over Brodders in Arms

‘Pretentieus en aanmatigend’ Volkskrant over Het Alphapaar

‘Idealist 3 is een schrijver die met zijn boek ‘De kloof’ een aanval doet op de democratie. De schrijver lijkt in zijn argumentatie op Pim Fortuyn. Dat is in de mooie tekst van Marijke Schermer (Laat de Arabieren binnen) niet belangrijk. Ze laat de idealist/wereldverbeteraar aan ons zien door de ogen van zijn dochter Alexandra, een meisje van elf dat van haar vader heeft geleerd om almaar vragen te blijven stellen. De vragen van de dochter zijn socratisch slim, ze is een erg goeie leerling. Als er aan het slot veel vragen onbeantwoord blijven, heeft de dochter haar eigen slotgedachten: «De woorden zijn gevangen door de mensen en de mensen zijn gevangen door de woorden. Want de woorden lijken iets te betekenen maar alles wat je vangt doe je te kort. Alles wat vaststaat gaat pijn doen.» Als Matthijs Rümke het toneel wil ombouwen tot een oord van hardop denken – en dat willen hij en zijn ensemble erg graag, dat voel je aan alles in Walhalla – dan doet-ie met dit project een mooie worp.’ De Groene Amsterdammer over Laat de Arabieren binnen / Walhalla

‘Het zijn primaire gevoelens die deze levens beheersen. Het hele palet van de halfslachtige uitingen daarvan doet Marijke Schermer in haar tekst mooi en met de nodige diepgang uit de doeken.’ Volkskrant over Klei

Alpha 02 C Sanne Peper
foto Sanne Peper

proza

‘Deze schrijver weet wat ze doet, zoveel is al vanaf de eerste zinnen duidelijk.’
Noodweer is een boek dat pijn doet. Opperst geluk en botte schending daarvan worden heel precies naast elkaar geplaatst. Onafwendbaar wordt afgestevend op een climax.’
‘Ik wil nu ook het andere werk van deze schrijver lezen.’
Marja Pruis in de Groene Amsterdammer

****Haar tweede roman begint in alle opzichten klassiek en voorbeeldig. Schermer doet denken aan Ian McEwans werk. Maar met het einde bespot ze juist de klassieke vorm en norm. Zie hier, uitmuntende literatuur. NRC over noodweer https://www.nrc.nl/nieuws/2016/10/21/maar-hoe-kan-ze-het-hem-nu-nog-vertellen-4889687-a1527599

Wat Marijke Schermer doet in Noodweer, is ongelooflijk. Het verhaal – in taal die stroomt en vloeit en raakt – wordt steeds beklemmender. – Marjon Kok http://verstwee.nl/uitgelicht/veiligheid-spoelt-langzaam-weg/

Iedere keer oprecht denk ik bij het lezen van het eerste hoofdstuk: wat is dit goed, wat is dit heerlijk. Alles er aan bevalt me. Marja Pruis  http://www.groene.nl/artikel/mp-leest–6

****voorbeeldige vertelling over liegen en verzwijgen – Koen Eykhout in De Limburger over Noodweer

Schermer beschrijft haar personages met mededogen en begrip. Ze is mild, ze maakt ze niet belachelijk. En ze kiest precies de juiste afstand om ze te beschrijven. Mensen in de zon doet me denken aan het werk van F. Scott Fitzgerald.’ – Esther Gerritsen, Opzij

Met de fraaie harmonie tussen vorm en inhoud is Mensen in de zon (een ironische titel, die verwijst naar een onbezorgde, achteraf geïdealiseerde jeugd) wat mij betreft het beste debuut van 2013.’ – Jaap Goedegebuure, Trouw

****Marijke Schermer valt niet voor gemakkelijk cynisme, ze laat de tegenstrijdigheden bestaan. Dat ze die nuance bewerkstelligt in een boek vol perspectiefwisseling, is knap.’ – Simone van Saar- loos, NRC Handelsblad

***Een bijzonder geslaagde roman die het verdient de een of andere shortlist te halen. Mark Cloostermans – De Standaard

 

Schrijf een bericht

Of mail naar info@marijkeschermer.nl
Vertoon in Google map   .

Naam: *

Email: *

Onderwerp:

Schrijf hier uw bericht *